Zooi!

Het ene moment kun je er iets beter tegen dan het andere. Soms zit het vooral in je hoofd, maar vaak merk je dát dan pas juist weer als je fysiek steeds tegen een aantal obstakels oploopt. Vervolgens ontstaat het onvermijdelijke; opruimwoede. En dan moet alles, maar dan ook daadwerkelijk álles wijken.
Thuis heb ik met Geert de boel al letterlijk op zijn kop gezet. Overal zijn we doorheen ‘gelopen’, niets is onaangeraakt gebleven. Een uitdaging hoor. Vooral met een man waarvan slordigheid één van de eigenschappen is die ik het minst charmant aan hem vind. Ik ben gestopt om het te proberen te veranderen. Het is me niet (meer) waard om er gedoe over te hebben. Als iets me stoort ruim ik het gewoon weer op. En met liefde. Want tegelijkertijd mag ik in mijn handjes klappen dat Geert me ook zo super helpt thuis. De was en de vaat laat hij nooit staan, de stofzuiger is gewend aan zijn handen en ook de tuin waarvan we zoveel genieten, wordt nooit door hem verwaarloosd.

Ik zal de laatste zijn die zegt dat ik makkelijk weggooi. Maar opruimen, rangschikken, ordenen en structureren geeft dikwijls een meer voldaan en prettiger gevoel dan de regel ‘wie wat bewaart, die heeft wat’ doet. Eerlijk is eerlijk, ik vind het ook heel fijn om nog terug te kunnen pakken op iets wat ik heb bewaard. Maar blijer word ik van opruimen. En eens in de zoveel tijd kan ik die drang niet weerstaan. De kinderkamers worden niet meer gebruikt en zijn tegenwoordig dus ook netjes en prima te aanschouwen wanneer ik door het huis loop. Maar als Geert en ik eens naar Amsterdam rijden voor een bezoekje aan onze kroost, moeten we ze altijd ruim op tijd op de hoogte brengen van onze komst. Zo kunnen ze altijd nog even de ergste troep wegwerken. Geert heeft het nummer van de Amsterdamse Reinigingsdienst toegevoegd aan de contacten in zijn telefoon. Mocht bij de boys het gasfornuis echt gaan plakken, de spinnenwebben niet meer te tellen zijn of de schimmels in de douche gaan groeien…

En dan de winkel. Dit is ons visitekaartje, dus voor de schermen is het eigenlijk altijd netjes. Achter de schermen daarentegen kan het nog wel eens rommelig zijn. In drukke tijden doen we met z’n allen onze uiterste best om deadlines te halen, orders op tijd in te voeren, meetings te houden en belangrijke beslissingen te nemen. Dan sluipt het er wel eens in dat de papieren op je bureau zich opstapelen, de doos met monster-artikelen voor fotografie zich heeft gestationeerd onder een bureau en de telefoon waarop intern de afdeling Dames Trend bereikt kan worden vereenzaamd en kapot in een hoekje ligt.
Ook ik, steek naast Geert, hand in eigen boezem. Wij hebben beiden niet echt vooraan gestaan toen orde en opruimerigheid werden uitgedeeld, maar doen onze uiterste best om toch het goede voorbeeld te geven. Ik ga ‘as we speak’ op kantoor samen met de rest als een Tazmanian Devil alles op orde brengen. Ik kijk nu al uit naar dat fijne gevoel wat ik daarna zal hebben!